zondag 27 november 2016

#genoeggezwegen

#genoeggezwegen
Tekening le coeur à marée basse

Had ik thuisbevallen dan was ik doodgebloed.
Had ik in het ziekenhuis bevallen van mijn eerste dan had het een keizersnede geweest.
Had ik thuisbevallen van de tweede dan had ze er nu niet geweest.

Ik kan daar allemaal inkomen dat mensen zo'n dingen zeggen én menen (en daar ook echt onder geen enkel beding van af willen wijken) want ik neem mijn bevallingen ook als maatstaf.
Ik ben er echt van overtuigd dat als ik bij mijn eerste bevalling in het ziekenhuis bevallen zou zijn het een keizersnede zou geweest zijn, vooral omdat ik twee uur met dichtgeknepen knieën heb zitten ambras maken in mijn bad omdat ik niet wou persen. (En natuurlijk ook omdat het kind in kwestie op 20 gram na 5 kilo woog. Ik zou er dan nadien ook van overtuigd zijn dat ik het inderdaad niet gekunnen had, 5 kilo, zot!)
Ik ben er echt van overtuigd dat ze mij (in het ziekenhuis in mijn buurt) niet de kans zouden gegeven hebben om twee uur te zitten protten in mijn bad vooral omdat ze me ook niet de kans wouden geven om te bevallen zonder knip. 'Ah neen hé madammeke, in 80% van de gevallen wordt er geknipt bij een eerste bevalling, als het moet dan moet het.' Die uitspraak was dan meteen ook de reden waarom ik op zoek ging naar een alternatief in de buurt en bij de plaatselijke vroedvrouwenprakrijk terecht kwam. Dat en het feit dat iemand mij madammeke noemde.
En ik ben er ook van overtuigd dat er in het ziekenhuis te weinig wordt geluisterd naar vrouwen en veel te veel wordt ingegrepen waardoor er dingen gebeuren die moeten opgelost worden, dingen die thuis niet zouden gebeurd zijn omdat er thuis veel minder wordt ingegrepen omdat er ook veel minder kan ingegrepen worden want er zijn geen baxters en machientjes en pijnstillers en monitors. *ademt weer in*

Maar ik vind niet dat iedereen maar moet gaan thuis bevallen, want ik kan heel goed begrijpend dat dat helemaal niks voor u is.
Maar!
Er is wel een heel groot verschil tussen thuisbevallen en in het ziekenhuis bevallen en daar niks in de pap te brokken hebben.

Ik had eigenlijk geen tijd om te bloggen, maar ik zie al twee dagen constant de #genoeggezwegen voorbijkomen op facebook en net zoals bij elk leed bekijk ik maar een tiende van de dingen die voorbij komen en dan word ik daar toch ook al heel ongelukkig van.

En toen ik gisteren nog even ging zitten voor Alleen Elvis blijft bestaan en tegelijk onrespectvol wat zat te Facebooken floepte ineens een kennis naar boven die iets wou vragen over bevallen. Of het normaal was dat je op je rug moest bevallen want dat haar gynaecoloog had gezegd dat hij 'geen garagist' was en dat hij daarna serieus uit zijn krammen was geschoten omdat ze had verteld dat ze misschien toch wel graag zou thuisbevallen. Want 'thuisbevallen dat is vragen om problemen'.
Die kennis vroeg dus of ik misschien iemand kende die wel thuis was bevallen van haar eerste want dat de grond nu wel een beetje onder haar voeten was weggezakt
Kijk, daar word ik nu kwaad van sé.
Ik kan begrijpen dat een garagist zijn klanten niet naar een fietsenwinkel stuurt, maar bij een gynaecoloog zou je toch correcte informatie moeten kunnen krijgen?

En dan was er vandaag ook nog de arts-assistent gynaecologie die vertelde dat ze al een paar keer had staan huilen na een bevalling. Van machteloosheid, frustratie en plaatsvervangende schaamte. En dat er inderdaad nog steeds heel veel onnodige interventies gebeuren.
Oh en dan ken ik ook nog persoonlijk drie vroedvrouwen in opleiding die alledrie gestopt zijn met hun opleiding omdat ze het niet meer konden aanzien (en horen) hoe vrouwen (en zijzelf) werden behandeld (en achter hun rug becommentarieerd) door de vroedvrouwen.
Wat is er eigenlijk mis, is het misschien normaal dat vrouwen -op hun kwetsbaarst- ineens hun klep maar moeten houden (en dat dan meestal ook nog doen)? Het is toch niet dat je je effe komt moeien met de correcte plaatsing van een knieprothese. Het gaat over de geboorte van je kind, iets waar je zo ongeveer 9 maand naartoe leeft, iets wat jij moet doen, iets wat je in je hoofd al 100 keer hebt gedaan, iets waar je allerlei romantische ideeën over had (en waar je wel van wist dat het misschien toch wel iets minder romantisch zou gaan uitdraaien), iets waarbij je overduidelijk iets bij in de pap te brokken hebt en iets waarbij je wel een minimum aan respect voor zou moeten krijgen.

Pik dit niet.
Stand up!
Ook nog: Waarom het beter bevallen is in Engeland.

Ah ja, btw die knip was dus in mijn geval niet nodig, chanske seg.

This one is for you, Tine!

64 opmerkingen:

  1. Mijn 1ste bevalling was een drama in het ZKH Mijn 2e en 3e een feest Die earen thuis Gewoon op mijn eigen bed Met een vroedvrouw die werkte volgens de leer van Lamaze Niks knippen of scheuren Veel liefde voor het vak En het waren 9 ponders. Wat ze in het ZKH missen is tijd Alles moet vlug vlug.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik krijg maar niets op mijn blog omdat ik van woede men woorden niet geordend krijg. Goed dat jij iets op 'papier' krijgt! Je bereikt veel vrouwen en lezen zo dat het anders kan!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. heel mooi en je hebt meer dan gelijk ! Ik ben 4 x thuisbevallen met een heel fijne dokter en hele lieve vroedvrouwen die op dat moment er alleen voor mij waren. Wat een luxe ! Ik mocht hun eigenlijk alles vragen over hoe, waar en ook wie van de kinderen er nog bij mochten zijn. Ik was thuis in mijn eigen omgeving, mijn eigen bed , op mijn eigen stoel, mijn eigen bad, ..ik kan het alleen maar aanraden, uiteraard als je het 'boterbriefje'( zo noemde onze dokter het) krijgt van de gynaecoloog dat alles er goed uit ziet. Na de bevalling was er dan de nazorg van de vroedvrouw en de heerlijke kraamzorg. Heel wat anders dan het steriele ziekenhuis met het ongezonde eten ..

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Als man geen ervaring met (zelf) bevallen. Maar die 'Had ik' verhalen zijn dingen om inderdaad om je aan rot te ergeren.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Ik heb het geluk gehad om twee keer zonder medische tussenkomst te mogen bevallen met de hulp van de geweldige vroedvrouw Jo Deben. Eerste keer in het ziekenhuis, tweede keer thuis. Gevolg: Mijn lijf heeft telkens beslist hoe ik de pijn opving en thuis ook hoe ik beviel. (Mijn hoofd was op dat moment te ver heen om ook nog maar iets in de pak te brokken.) Jo hield een oogje in het zeil, maar hij liet vooral de natuur zijn werk doen. Met andere begeleiding had ik, zeker in het ziekenhuis, die oerkracht en de geruststelling van 'het komt goed' nooit gehad. Natuur als het kan, interventie alleen als het moet: misschien zou dat een goed uitgangspunt zijn...

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Ik vind het ook zo vreemd hoe gemedicaliseerd bevallingen in Belgie worden gedaan. Als Belgische vrouw in Nederland kan ik niets dan lof hebben voor hoe natuurlijk er hier met bevallingen wordt omgegaan. Ik heb gedurende heel mijn zwangerschap geen enkele gyneacoloog gesproken omdat het allemaal gewoon goed ging. Ik ben wel in het ziekenhuis bevallen, omdat thuis bevallen inderdaad niets voor mij is, maar daar mocht ik wel gewoon de houding aannemen die ik wilde en geen enkele keer is er mij iets opgedrongen wat ik niet wilde. Tijdens de bevalling is de gynaecologe een keer komen kijken omdat het toch allemaal wat lang duurde, maar toen ze zag dat het wel in orde kwam liet ze mij weer over aan de vroedvrouwen. Dag na de bevalling gewoon naar huis (meestal mag het diezelfde dag nog) en zeven dagen lang heerlijk vertroeteld en geholpen door een kraamverzorgster.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Anoniem27.11.16

    Wanneer maken we eens werk van een standbeeld van Lieve Huybrechts? Zo blij dat ik haar en haar team ontmoette voor mijn bevallingen... Op de markt in Geel is nog wel een plaatske! ;)

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Anoniem27.11.16

    Ik ben 3 x bevallen in het ziekenhuis, de eerste keer uit noodzaak door een uit de hand gelopen verbouwing, de andere keren omdat ik alle rompslomp thuis niet zag zitten. Maar ik ben bevallen wanneer de baby wilde, hoe ik wilde, zonder (opgedrongen) medicatie en in alle rust. Ik had telkens mijn eigen vroedvrouw aan mijn bed die enkel de kamer uitging als ze iets ging halen voor mij. De genicoog werd enkel op het einde gebeld en was bij zoon nr 3 zelfs te laat waardoor de stagiaire vroedvrouw de bevalling heeft kunnen doen, en ze heeft dat super gedaan! Kortom, het had thuis niet beter gekund. Telkesn na 48u naar huis en daar verder verzorgd voor kraamhulp en een geweldige vroedvrouwen team.

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Dit is de reden dat ik in 2de jaar vroedkunde al wou stoppen...wat eeen bruutheid alom..toch doorgezet en enkele jaren in verloszaal gewerkt waar wij nog de bevallingeb mochten doen..zonder knipmen weliswaar want een knip zetten is het vieste geluid wat ik ooit hoorde...dit is iets waar jammzr genoeg veel vroedvrouwen mee zitten..we leren over fysiologie..eens aan het werk zien we nooit meer een fysiologische geboorte..mijn alleereerste bevalling stond ik met tranen in de ogen te bekijken..niet van ontroering maar van totale bruutheid tov de rugliggende moeder die "verlost" werd dmv een megaknip en forcepstang...brrr....en daar sta je dan met een diploma vroedkunde

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Goed geschreven! Ik vond verloskamer stages vreselijk, echt vreselijk... Niks te zeggen, zoveel zien gebeuren en moeten doen waar je totaal niet achter staat. Zo goed, dat dit allemaal eens naar boven komt, maar ik vrees dat er niet snel iets zal veranderen. Ik zal alvast nooit werken in een ziekenhuis. En uiteraard wil ik ooit thuis bevallen :)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Misschien had ik u moeten tegenhouden met die studies in plaats van te stimuleren hella...misschien zit er echt niks anders op dan samen een praktijk beginnen aan een hongerloon...

      Verwijderen
    2. Hm maar je had me wel gewaarschuwd dat het hard was hé... :) Maar dat zat zo in mij, ik moest dat doen, ik wist het al zo lang. Dat laatste lijkt me nog altijd wel een goed plan! :)

      Verwijderen
  11. Deze reactie is verwijderd door de auteur.

    BeantwoordenVerwijderen
  12. (2e poging, ben ik de enige die nooit commentaren gepubliceerd krijgt in 1 take? :-))
    Hoewel m'n eerste bevalling best goed verliep, bleef ik achteraf toch met een lichte kater achter. Ik had willen eten, ik wilde geen baxter om de zaken te bespoedigen en was liever niet op m'n rug bevallen. Pas toen ze m'n dochter na een uurtje onder de warme lamp gingen leggen werd de leeuwin in mij terug wakker en verzocht ik manlief om haar onmiddellijk terug te halen. Hoe had ik dit kunnen laten gebeuren?! Bij de tweede bevalling koos ik terug voor het ziekenhuis maar maakte ik een zeer duidelijk geboorteplan met daarop mijn voorkeuren (geen inleidingen, graag in bad, navelstreng laten uitkloppen enz.). Dat plan gaf ik bij aankomst af en het werd tot op de letter gevolgd. De bevalling verliep helemaal zoals ik het wilde en ik was content als een muske (daar zat die wolk van een dochter ook voor iets tussen zene ;-)). Ik ben dus grote fan van geboorteplannen voor al wie zijn grote mond (en die van hun lief) plots zien toeklappen als het er tijdens de bevalling op aan komt. Duidelijkheid troef en je hoeft er geen woorden aan vuil te maken. (En de vroedvrouw was ermee in de wolken, echt waar!)
    Ps: voor zwangeren: Laat gerust weten als je m'n geboorteplan graag ne keer bekijkt ter inspiratie! Die kon ik destijds zelf niet zo supermakkelijk vinden.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik ben wel geïnteresseerd in zo'n geboorteplan eens te zien. Geen idee wat ik me er bij moet voorstellen

      Verwijderen
  13. Onwaarschijnlijk, die opmerking over de garagist! Ik ben vier keer in het ziekenhuis bevallen, een keer op tafel en drie keer in bad. De eerste keer met, de drie volgende keren zonder gynaecoloog (te laat, hihi!). Ik had daar nooit gebrek aan aandacht van vroedvrouwen, integendeel. Iedereen moest mij gewoon met rust laten, mijn man inclusief (ocharme ;-)). En als ik zei: nu gaat het bijna gebeuren wisten ze hoe laat het was (ook al had ik 25minuten tevoren nog maar 3cm opening). Eigenlijk had het ook thuis gekund, want vier vlotte en snelle tot razendsnelle bevallingen. En toch koos ik voor ziekenhuisbevallingen. Weliswaar in een ziekenhuis dat natuurlijk bevallen promoot en waar je ook met vroedvrouw/man kan bevallen. Niet zozeer voor de 'veiligheid' of 'wat als', maar omdat ik die dagen in het ziekenhuis best ok vond. Zeker als er thuis al wat koters rondlopen. Bij Martha (nummer drie) ging ik omwille van ondraaglijke hitte in het ziekenhuis na twee dagen naar huis, en stond ik die avond al een grote ketel spaghetti te maken voor de hele (grote) familie. Bleek achteraf niet zo'n wijze keuze. Thuisbevallen vraagt wat discipline om te rusten :-).

    BeantwoordenVerwijderen
  14. Toch ook even melden, ik ben twee keer in het ziekenhuis bevallen, omdat ik dat zo wou,met mijn eigen, geweldige gynaecoloog. Die veel respect heeft voor de moeder in spe maar vooral ook voor de verpleegsters en vroedvrouwen. Die mij steunde als ik bij mijn tweede zwangerschap ook een eigen Vroedvrouw erbij wou, die zelfs nog een doula adviseerde...
    Er zijn dus ook andere gynaecologen en ziekenhuizen...

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Helemaal mee eens. Ik beviel vier keer in 't ziekenhuis, en ik zou het zo opnieuw doen, met dezelfde gyneacoloog en hetzelfde team.

      Verwijderen
  15. Ik ben normaal een stille lezer, maar nu kom ik toch graag even uit mijne zetel. Super om te lezen, zowel deze blogpost als de reacties! Laat dit een inspiratie en steun zijn voor de vele vrouwen die in hun leven nog voor een bevalling staan en een uitlaatklep voor degenen die hun verhaal willen delen.
    Mme, you're the sweetest! Hartjes enal! Bedankt om zo'n boegbeeld en steun te zijn.
    Grtz, Tine

    BeantwoordenVerwijderen
  16. Deborah27.11.16

    Ik werk als vroedvrouw in een Belgisch ziekenhuis. Ik zie het als mijn taak om toch zo veel mogelijk de natuur zijn gang te laten gaan. Er zijn ook heel veel positieve verhalen van vrouwen die in een ziekenhuis bevallen. Natuurlijk is de kans groter dat er vlugger ingegrepen wordt. Maar geloof me, ook binnen de muren van een ziekenhuis staan 'de meeste' vroedvrouwen voor 'de natuur als het kan, techniek als het moet' !

    BeantwoordenVerwijderen
  17. Ik heb niets met kinderen krijgen maar verdomme, ge hebt gelijk en goed dat ge dit schrijft en ik hoop dat er op dat vlak nog 't een en 't ander zal veranderen qua mentaliteitswijziging in ziekenhuizen (zieken!, dus niet standaard voor vrouwen die gaan bevallen, toch?!) én bij de moeders-in-spe zelf, die inderdaad hun klep niet zouden moeten houden, en al zeker niet op zo'n moment.

    BeantwoordenVerwijderen
  18. Anoniem27.11.16

    Ik kan mij niet inbeelden dat mijn gynaecoloog zoiets zou zeggen... Het is niet altijd wit of zwart denk ik. Er zijn er ook hele mooie tussenin!

    BeantwoordenVerwijderen
  19. Anoniem27.11.16

    Wat is het belangrijkste? Een gezonde baby met maximale overlevingskansen of een heerlijke bevallingsherinnering voor de moeder? Zijn we hier als vrouw niet aan het overdrijven in onze drang om alles naar onze hand te zetten? Patiënten zijn klanten tot op zekere hoogte, maar laat ons asjeblief naar de essentie kijken.

    Ik ben één van die vrouwen die twee keer - godzijdank - al in het ziekenhuis was tijdens de bevalling en waarvan het kind het twee keer(!) dankzij een spoedkeizersnede nét haalde (terwijl er vooraf geen indicatie was voor een KS, de derde keer uiteraard wel). Traumatisch, en totaal niet zoals ik wilde, inderdaad, maar gelukkig was mijn kind o.k. Trouwens, ik ben door het medisch personeel op elk moment vriendelijk bejegend, altijd! Dus geef mij maar een ziekenhuisbevalling... en ja, ik deel mijn verhaal met al mijn vriendinnen die thuis willen bevallen. In mijn geval zijn er twee dode of zwaar gehandicapte kinderen vermeden.

    Maar bovenal vind ik deze column onheus naar al die gynecologen, vroedvrouwen en verpleegsters toe - en dat is de overgrote meerderheid - die er inderdaad alles aan doen om de natuur te laten primeren als dat kan! In veel ziekenhuizen mag je tegenwoordig een geboorteplan opstellen, zijn er zitballen en bevallingsbaden, enz.

    Maar nogmaals, waar draait het om? Een gezond kind of een mooie herinnering voor de mama? Vraag het misschien eens aan de Afrikaanse vrouwen die wel staand mogen bevallen... (ok nu ga ik erover, maar denk er toch maar eens over na)
    Groetjes, Lizzy

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Er is niemand die ontkent dat de overgrote meerderheid van zorgverleners hun uiterste best doen. Het gaat erom dat er heel weinig bewustzijn rond is. Dat ondankt dat er keihard gewerkt wordt, rechten geschonden worden. Het gaat ook niet om gemedicaliseerd tegenover thuisbevallen. Hoe je wil bevallen, is je eigen keuze. Het gaat er om dat moeders fundamenteel recht hebben (hier en wereldwijd) om geinformeerde keuzes te maken over hun eigen bevallingsproces. Het gaat niet om mooie herinneringen of magische geboortes, het gaat om een respectvolle behandeling en inspraak, dat staat gewoon in de wet. Bevallingen worden niet onveiliger als je naar moeders luistert, wel integendeel. Soms gaat het er ook om dat een moeder piekfijn aanvoelt: ik moet een keizersnede, en daarin genegeerd wordt, tot achteraf blijkt dat ze gelijk had.

      Verwijderen
  20. Tine VB27.11.16

    Zo lang we niet met 100% zekerheid weten of ingrijpen al dan niet noodzakelijk is, zal deze discussie blijven bestaan. Er zullen altijd vrouwen zijn waarbij men onnodig heeft ingegrepen, en er zullen er zijn waarbij men niet snel genoeg heeft ingegrepen. Achteraf is het gemakkelijk te bepalen of de gemaakte keuze de juiste was of niet, op voorhand is dat moeilijker.

    Als er bv. een situatie is waarbij bij niet ingrijpen 1 op de 100 baby's (of moeder) komt te overlijden. Mocht je op voorhand weten bij welke bevalling dat is, dan is het gemakkelijk. Maar dat weet men niet. Dus men beslist om in die situatie altijd in te grijpen, zodat die ene dode baby vermeden kan worden. Maar dat betekent dan wel dat er bij 99 bevallingen onnodig is ingegrepen. Dat zijn 99 voruwen die mogelijks zullen klagen dat ze een KS hebben gehad, dat waren ze thuis bevallen, ze gewoon normaal hadden kunnen bevallen, etc.

    Waar leg je de grens? In Nederland ligt te grens inderdaad anders dan bij ons, daar gaat men minder snel ingrijpen, daar ligt het percentage aan keizersnedes een pak lager en de perinatale sterfte hoger.

    Ik kan ook wel begrijpen dat die grens voor een gynaecoloog anders ligt dan voor een mama. Wij kunnen een bepaalde kans laag vinden, voor een gynaecoloog, omwille van het aantal bevallingen dat die doet in zijn carrière, wordt diezelfde kans plots heel erg groot. Als hij beslist in zo'n situatie niet in te grijpen, dan heeft hij gegarandeerd een paar baby's die sterven, die hadden gered kunnen worden.

    Ik heb eens een zeer lang rapport gelezen over Nederland, waar men de oorzaken zocht voor de hoge perinatale sterfte. Veel bleek aan de prenatale screening te liggen. Bij de meeste thuisbevallingen waar het mis ging, ging het om bevallingen waarbij perfect op voorhand had moeten geweten zijn dat het geen laag-risico bevalling was, maar dat het verkeerd was ingeschat door de vroedvrouw die de opvolging deed. Dus moesten vrouwen meer door gynaecologen worden opgevolgd, er zou beter kunnen bepaald worden welke hoog risico zijn en welke niet.
    Dat gezegd zijnde, denk ik dat men inderdaad uw bevallingen als hoog risico had ingeschat, omwille van de grootte van de baby's.

    Het is inderdaad goed mogelijk dat je een keizersnede had gehad, was je in een ziekenhuis bevallen. Bij u is het allemaal goed afgelopen. Er zijn er net zo goed waarbij het fout afloopt, jammer genoeg. Achteraf is dat gemakkelijk te zeggen.

    Dat gezegd zijnde, er schort wel degelijk iets aan de begeleiding van vrouwen tijdens (en voor) de bevalling. Vrouwen moeten alles maar ondergaan, en hup, een knip, en hup, een lavement…Het wordt inderdaad dringend tijd dat er meer gecommuniceerd wordt, dat vrouwen het recht krijgen zelf te beslissen of het echt wel nodig is, dat vrouwen het recht krijgen te bevallen op hun knieën als ze dat willen, of op een krukje, of in een bad….
    Ik denk dat er al veel ziekenhuizen zijn waar het kan, ik denk dat mijn gynaecologe ook wel van het principe is van een vrouw in haar waarde te laten. Ik ben jammer genoeg overgebracht naar een universitair ziekenhuis, en daar mag er echt nog gewerkt worden aan de menselijkheid, de communicatie, de waardigheid.
    Sommige van de verhalen die ik lees zijn echt schrijnend. En die situaties, die zijn wel te vermijden. Dat kan wel (en moet!) veranderen.

    BeantwoordenVerwijderen
  21. Ik ben, jammer genoeg, één van die moeders die het niet had gehaald als ze was thuisbevallen. Mijn dochter trouwens ook niet.

    Ik vrees dat het écht afhangt van ziekenhuis tot ziekenhuis. En dat - ipv een schrik te pakken van het ziekenhuis, gyneacologen, verzorgende e.d. - je op dat vlak beter een andere gyn en een ander ziekenhuis zoekt, waar ze wél openstaan voor jouw wensen. Direct holderdebolder maar overschakelen naar een thuisbevalling, is volgens mij van een extreem naar een ander extreem overschakelen, in plaats van de situatie zelf eens te bekijken en de rotte appels te weren. Da's natuurlijk best wel moeilijk als zwangere vrouw, zeker als als het je eerste kind is en je zelf zo onzeker bent. Maar het maakt het leven zo veel rijker als je even afstand kan nemen van die situatie en ze objectief bekijkt.

    Waar ik bevallen ben, waren er zitballen, een baarkruk, een bevallingsbad met rugmassage en waren de mensen supervriendelijk en steunend. Ik kan daar écht geen slecht woord over zetten. Dan spreken we nog niet over de borstvoedingslessen en bevallingsinformatieavonden. En na de bevalling, de lacatiedeskundige die er op alle momenten van de dag/nacht aanwezig was om te helpen met de borstvoeding.

    Nu weet ik ook wel - dat lees ik uit je commentaren in de reacties - dat je niet alle verzorgend personeel wil aanvallen en jammer genoeg lees ik dat er net wel in... Spijtig.

    BeantwoordenVerwijderen
  22. marlies27.11.16

    Ook ik ben bevallen in een ziekenhuis. En dat was echt geen nare ervaring. Vroedvrouwen lieten me vooral met rust (dat wilde ik), ik kon natuurlijk bevallen en ik was er echt op mijn gemak. Achteraf wilde de placenta niet loslaten waardoor ik enorm begon te bloeden... uiteindelijk moest het operatief opgelost worden
    Wat was ik blij dat ik toen in een ziekenhuis was, anders was het idd écht goed foutgelopen en had ik het niet meer naverteld vrees ik...

    BeantwoordenVerwijderen
  23. Hier in het ziekenhuis bevallen... gynaecoloog van wacht op vrijdag na 18u... hoofd van gynaecologie zelfs... Ging ook eens voelen om te kijken hoeveel opening ik had - OMG... gelijk niets - Vlam: "Alle mevrouwke, dat doet toch geen pijn?" toen ik verkrampte..
    Euhm Jawel... daarna baxter vollenbak... heel mijn bevalling zitten overgeven daardoor en moest niet flauw zijn...
    Als er ooit een tweede komt, zal ik ook naar het ziekenhuis gaan, maar no way dat dit persoon nog aan mijn lijf komt... een ontstoken knip erboven op... mijn roze wolk? Niet veel van gemerkt...

    BeantwoordenVerwijderen
  24. Ik probeer al twee dagen te bloggen over mijn eigen bevalling en periode in het ziekenhuis. Tevergeefs. Vanavond nog een keer, zegt. Het zal overdrijven zijn, ik met mijn zelfbeschikkingsrecht enal! Zwijgen en ondergaan. #sarcasme

    BeantwoordenVerwijderen
  25. Anoniem27.11.16

    Ik ben het eens met een aantal van de schrijfsters hierboven: wij zijn verwende Westerse vrouwen met lange tenen. We mogen al lang blij zijn met de fantastische omstandigheden waarin we mogen en kunnen bevallen.
    Lompe mensen zullen er altijd zijn en door onze hormonen komen uitspraken dan eens wat harder aan, maar 'bottomline' is dat we in onze handjes mogen wrijven en dat onze rechten als vrouw ruimschoots gerespecteerd worden, ook wat informatieverstrekking betreft!
    Mama van drie

    BeantwoordenVerwijderen
  26. Anoniem27.11.16

    ja de de "had ik" verhalen. Van mijn 2de was het een keizersnee omdat mijn bekken nu eenmaal te klein is. Daarna heb ik een serieuze bloeding gehad 2.5l bloed verloren. ja, gelukkig was ik in het ziekenhuis anders was het voor mij afgelopen. Een gezond kind maar het ging zonder mama zijn... alle respect voor thuisbevalling, iedereen moet doen waar zij zich goed bij voelt.

    BeantwoordenVerwijderen
  27. Anoniem27.11.16

    Het gaat niet over medicaliseren of niet, het gaat over weten wat kan en wat niet. Ik heb 2x een keizersnede gehad. Ik heb aan geen van beide een trauma overgehouden, maar de eerlijkheid gebied me wel te schrijven dat de tweede 'mooier' was dan de eerste, gewoon omdat ik gebruik heb gemaakt van mijn stem. Bij de eerste heb ik mijn zoontje welgeteld 30 seconden gezien. Niemand had me verteld dat langer kon en mocht... Bij de tweede stond ik sterker in mijn schoenen, ik wist deze keer al veel langer op voorhand dat ik een KS zou krijgen en was veel beter geïnformeerd. Zoontje 30minuten mogen knuffelen in het OK, heerlijk! Het is alleen jammer dat je zelf die info moet opzoeken, en zelf die eisen moet stellen.

    BeantwoordenVerwijderen
  28. Ik ben altijd fan van dit onderwerp! Ik ben zelf 2x bevallen meet een zelfstandige vroedvrouw/vroedvrouwen. 1x in het ziekenhuis en 1x onverwachts thuis. Ook al waren het 2 mooie bevallingen, er is toch een duidelijk verschil tussen die van het ziekenhuis en die van thuis. De nazorg in het ziekenhuis vond ik maar niks. Elke vroedvrouw zei iets anders, ze lieten mij geen 5 minuten gerust en ik was toch wel een speciaal geval. Want wie brengt er nu een eigen vroedvrouw mee?! Door de positieve ervaring van het bevallen met een zelfstandige vroedvrouw, raad ik het élke vriendin aan... En bijna geen enkele gaat erop in... Te onbekend? Daarna wel veel onaangename ervaringen in het ziekenhuis. Allemaal geknipt, allemaal een baxter, Baby moet er snel uit want anders gaat het helemaal fout gaan!!! Heel vaak hoor ik dan: " ja maar, gelukkig waren we in het ziekenhuis of baby was er niet geweest". Zeggen ze dat standaard als ze gaan ingrijpen? Ik dring niets op en iedereen beslist vrij over haar zwangerschap/bevalling maar wat gaat er zo fout? Ik kreeg massa's info bij de vroedvrouwen, bij de gynaecoloog/infoavonden ziekenhuis kwamen alleen de basiscs aan bod. Op exact 7,5min stond ik telkens weer buiten. Ik moest de info eruit sleuren, ik werd bang gemaakt omdat ik er een giga-baby moest uitpersen,... Bijna huilend zat ik daarna bij de vroedvrouw, die eens voelde aan mijn buik en me zei dat ik een mooi gemiddeld baby'tje zou krijgen van pakweg 50cm en 3,5kg... Ze zat er bijna boenk op. Waarom zijn zoveel vrouwen bang om naar een vroedvrouw te gaan? Al is het maar alleen voor de info. Ik heb het altijd angstaanjagend gevonden, bevallen in een ziekenhuis op een tafel Bij iemand die 'mijn bevalling doet'. Ik deed mijn bevallingen liever zelf en op mijn manier: zonder al te veel hulp (uiteraard moet er ingegrepen worden wanneer het écht nodig is).

    Het gaat hem vooral over informatie en 'voorlichting'! Geef de pubers op school al juiste informatie over natuurlijk bvallen en eventueel medische ingrepen. Laat hen al weten dat bijvoorbeeld knippen niét hoeft, dat je eigenlijk niet hoort te bevallen op je rug op een tafel (tenzij het een keizersnede is),... Maar leg hen de invloed uit van hormonen, de juiste omgeving en dergelijke. Misschien denken ze er nog eens aan terug als ze zelf een kindje krijgen.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Anoniem11.12.16

      Das gesproken. Zegt dat Ine het gezegd heeft!

      Verwijderen
  29. sophie allegaert27.11.16

    'Perfecte bevallingen bestaan niet', van de fantastische en veel te vroeg gestorven Diana Koster is een aanrader! http://perfectebevallingenbestaanniet.nl/

    BeantwoordenVerwijderen
  30. Ik kreeg in het ziekenhuis 38u de tijd om te bevallen, in de bevallingskamer. Bij mijn 2e hebben we na de bevalling zeker 2 u geknuffeld vooraleer ze ingrepen. Alleen maar positieve, respectvolle ervaringen.

    BeantwoordenVerwijderen
  31. Goed gezegd! Ik behoor tot de gelukkigen die een fijne ziekenhuisbevalling had, waarbij ik respectvol en prettig ben behandeld en ja wel met een ingreep, maar allemaal in overleg en duidelijk uitgelegd. Heel prettig. en vooral EENS met wat je zegt, je verdient het om eerlijk antwoord te krijgen en respectvol behandelt te worden.

    BeantwoordenVerwijderen
  32. Sarah H.28.11.16

    Die reactie hierboven: "Maar nogmaals, waar draait het om? Een gezond kind of een mooie herinnering voor de mama? Vraag het misschien eens aan de Afrikaanse vrouwen die wel staand mogen bevallen... " Helemaal mee eens, laat ons die overgevoeligheid opbergen en ons focussen op de essentie! Elke bevalling heeft voor- en nadelen, streef gerust naar de voor jou perfecte bevalling, maar schilder ons systeem aub niet af als barbaars of vrouwonvriendelijk, want dat is gewoon onheus.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Neen, die vergelijking vind ik niet eerlijk. Ten eerste is het een veelgemaakte fout meteen over heel 'Afrika' te spreken, nochtans een gigantisch continent. Ten tweede: het is niet omdat het in andere delen van de wereld foutloopt en dat er daar problemen van een heel andere orde zijn, dat wij hier in B. geen kritiek mogen hebben. Sarah, ik lees eerlijk gezegd weinig of geen luxeproblemen, wél verhalen over vrouwen die écht bang geweest zijn, en die zich écht slecht gevoeld hebben. Het jammere van de zaak is vooral dat dat niet gehoeven had. Daarnaast zijn er wel degelijk onrustwekkende tendensen: te veel knippen, te veel en te snel keizersnedes, en bevallingen die zich naar het ritme van de gynaecoloog plooien ipv naar de vrouw en baby. Dingen die ook geen voordeel zijn voor de gezondheid van moeder en kind. Bevallingen zijn nu eenmaal een goed waar heel veel mensen in hun leven ervaring mee opdoen, én dat bijzonder gevoelig ligt, waardoor iets zeldzamer als de praktijken rond een knie-operatie wellicht minder ter discussie staan.

      Verwijderen
  33. Anoniem28.11.16

    Ik heb ook 3 prachtige ziekenhuis bevallingen gehad, mt respect voor mij en voor mijn partner. Maar ik had dan ook op voorhand bij mijn huisarts geïnformeerd naar een goede genicoog, het juiste ziekenhuis voor en ik had een geboorteplaats (door het ziekenhuis zelf voorgesteld trouwens). Ik denk dat het vaak afhangt van die je genicoog is en welke visie het ziekenhuis heeft.
    Zelf ben ik geen voorstander van thuisbevalling, te veel risico's voor mij, maar een bevalling in het juiste ziekenhuis, met duidelijke afspraken kan even mooi zijn. Het klinkt raar om te zeggen maar ondanks alle pijn heb ik genoten van mijn bevallingen en van het veilige gevoel dat bevallen in het ziekenhuis mij gaf.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Anoniem28.11.16

      Geboorte plan dus. Het maken ervan was een voorstel van het ziekenhuis en er werd op voorhand een afspraak gemaakt om dat samen met 1 van de vroedvrouwen op te stellen.

      Verwijderen
  34. De eerste was in het ziekenhuis. Ze hadden het infuus extra hard gezet, zodat de baby er zou zijn vóór de wisseling van de artsen om 17.00. De baby is er zo hard uitgeklapt dat hij zijn sleutelbeen brak. Kwamen ze pas de volgende dag achter.
    En ik was uitgescheurd en had een flink trauma.
    Bevalling van de tweede was thuis, snel en fijn. Bevalling van de derde ook thuis, snel en fijn. En toen mijn nabloeding paar uur later serieus werd, ging mijn verloskundige gewoon mee naar het ziekenhuis.
    Ik zeg niet 'nooit meer ziekenhuis', maar wel 'nooit meer inleiden of weeën opwekkers'.

    BeantwoordenVerwijderen
  35. Ik heb ook prachtige natuurlijke bevallingen gehad in het ziekenhuis (UZA). Geen knip gehad, ik heb ook een geboorteplan mogen invullen op voorhand. Er was een bad in de verloskamer en kruk etc voor als je niet op je rug wil bevallen. Het hangt van het ziekenhuis af denk ik. :)

    BeantwoordenVerwijderen
  36. Voor iemand die stilaan aan kinderen denkt te beginnen en niet weet waar te moeten beginnen zoeken. Is het geen idee als de vrouwen die positieve ervaringen hebben met ziekenhuizen, gyneacologen, ziekenhuizen waar je zelfstandig met je eigen vroedvrouw mag bevallen, ... de concrete namen eens ergens zouden oplijsten? Ik ben heel benieuwd naar deze info, maar niemand in mijn omgeving heeft iets soortgelijks meegemaakt, dus daar kan ik het niet aan vragen.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Anoniem28.11.16

      Van waar ben je? Voor Gent kan ik Jan palfijn aanraden bij Dr Vits of Dr Laureys. En in het UZ Gent kan je bevallen met de zelfstandige vroedvrouwen van Gent bevalt (nu herdoopt in ' geboren in Gent)

      Verwijderen
  37. In het ziekenhuis met keizersnede voor de eenvoudige reden dat ik een veel te smal bekken heb en die koter van me een veel te groot hoofd had om erdoor te persen. :D
    Vroedvrouw 1: heeft me de hele tijd dat ik in het ziekenhuis lag scheef bekeken en ambetant tegen me gedaan omdat ik geen borstvoeding gaf.
    Vroedvrouw 2: tijdens één van de spoelingen met bijna kokend water keek ze me recht in de ogen en vroeg met een venijnig stemmeke 'Nie te waaaaaarm?!?!'
    Ik ben, van zodra het wicht buiten was, in tranen uitgebarsten. Ik was al een emotioneel wrak: geen natuurlijke bevalling, geen borstvoeding, zo goed als niet zelf voor mijn kind kunnen zorgen wegens aan het bed gekluisterd liggen, pijn, ...
    Mijn toenmalige partner is naar de gynaecoloog gestapt en thank God for that man, want het was een schat van een gynaecoloog, die is meteen naar die vroedvrouwen gestapt en heeft geëist dat geen van die 2 nog mijn kamer binnen kwamen. Die vond zelf dat een keizersnede (of gelijk welke bevalling dan ook) zo al ingrijpend en emotioneel genoeg was voor een mama en dat we dan ook al die andere zever kunnen missen als kiespijn.
    Ik had maw geen leuke ervaringen in het ziekenhuis, maar wel mega ervaringen met mijn gynaecoloog ;)

    BeantwoordenVerwijderen
  38. Dankjewel Mme Zsazsa voor je eerlijke blog.
    Aan alle hartverwarmende/-verscheurende reacties te lezen, maakt hij veel emoties los, en terecht!
    Graag wil ik als vroedvrouw allen een hart onder de riem steken en zeggen dat - ondanks alles - het de goede kant opgaat met België. Ook ik heb tranen met tuiten gehuild op mijn stages en heb wel eens overwogen om te stoppen, maar dat ging zonde geweest zijn want vroedvrouw zijn is in mijn ogen de schoonste job van de wereld!
    Ik kan dat zeggen na een paar jaar ervaring in Engeland opgedaan te hebben (zie blog van Celia!) en als zelfstandige vroedvrouw ook thuisbevallingen deed. Ik heb er prachtige herinneringen aan, aan thuisbevallingen, maar ik kan me voorstellen dat het niet voor iedereen de juiste keuze is.
    En eerlijk is eerlijk: het is niet per sé beter bevallen in Engeland maar je moet een beetje weten waar je moet zijn in België :). Er zijn wel degelijk gynaecologen die door hun knieën gaan om bevallingen te doen, om het even plastisch uit te drukken. Én sinds kort zijn er tal van initiatieven om in België te bevallen zoals thuis, maar dan in het ziekenhuis. Lees: een gezellige setting, prenatale consultaties met je vroedvrouwen met tijd voor al je vragen, individuele voorbereiding, prachtige verloskamers met bad waar je gerust in kan bevallen, ... En bij complicaties wordt er gewoon afgezakt naar het klassieke verloskwartier! Bevallen zoals in Engeland, maar dan mooier! Er is al één zo'n afdeling actief in België (de Cocon in Brussel, waar ik nu werk), en ik weet dat er tal van ziekenhuizen in 'ontwerp-fase' zitten. Niet getreurd dus, er is hoop op komst!!! En zo'n geboorteplan of 'birth plan' is zeker een optie voor mensen die hun gynaecoloog al gekozen hebben maar enkele dingen (zoals een knip) bespreekbaar willen maken. Er zijn tal van voorbeelden te vinden op het internet.
    Ik wens iedereen veel succes en een prachtbevalling toe!!
    Warme groetjes,
    Laure

    BeantwoordenVerwijderen
  39. Zo eens! Ik vond 1ste bevalling in het ziekenhuis ook vreselijk omdat je meteen in hun straatje geduwd wordt. 'Liggen, ja moet, beter, makkelijker'. Had minimale persweeen, hartslag baby bleef steady doorgaan, maar kreeg na twee uur van die minimale persweeen (en n opwekker die niet enorm veel effect had) te horen 'sja, na twee uur is het tijd om in te grijpen'. Opmerking van mijn man 'ja maar, ze heeft een enorme conditie, ze liep 3 wkn geleden nog hard, laat haar nog even' had geen effect. En ik voelde me al te zeer patiënt om m'n eigen wil door te drukken. Vreselijk!!! Laat artsen meer oog krijgen voor het totaalplaatje ipv alleen voor de verlossing van de baby. Ik snap dat t meer risico kost - en misschien moet je daar dan op voorhand voor tekenen ofzo - maar het kan moeder/kind en vader zoveel gelukkiger maken.

    BeantwoordenVerwijderen
  40. Ik ben vier maanden geleden in het ziekenhuis bevallen van mijn eerste kindje, en ik heb daar absoluut geen spijt van. (Het gaat hier over Gasthuisberg in Leuven.) Ik mocht tijdens zowel de arbeid als tijdens het persen de houding aannemen die ik zelf wilde, ik heb tijdens het persen een halfuur op een bedpan gezeten. Want ja, dat zat goed voor mij! De vroedvrouw vroeg of ik misschien nog eens wilde proberen pipi doen. Het pipi-doen ging niet, maar de bedpan zat ZO goed (geen of weinig druk en veel zwaartekracht), en noch de vroedvrouw noch de gynaecoloog zaten er graten in dat ik daar nog even op beleef zitten. Daarna mocht ik ook nog op mijn hurken persen, ik had ook mogen bevallen zoals ik wilde. Het werd uiteindelijk rugligging, en dit heb ik helemaal zelf gekozen, omdat ik gewoon niet anders kon van de pijn. En zowel de vroedvrouw als de gynaecoloog had ik voor mijn bevalling nog nooit gezien, maar toch vertrouwde ik ze vanaf de eerste moment. Ze hebben me heel goed gesteund en begeleid, en tijdens de laatste minuten van de bevalling zei de gynaecoloog "ik zou nu kunnen knippen, dan is uw dochter geboren, maar als ge nog één of twee keer perst dan is ze er ook!". En zo heb ik dat gedaan. Voila, allereerste bevalling en 't was direct een droombevalling (allee ja ;) …). Van de eerste wee tot het moment dat mijn dochter in mijn armen lag heeft het welgeteld iets minder dan 6u geduurd, slechts 2,5u daarvan in 't ziekenhuis doorgebracht. 't Is niet omdat ge in 't ziekenhuis bevalt, dat dat gelijk staat aan machteloosheid en knipkes en weet-ik-veel, maar 't hangt inderdaad wel heel hard af van over welk ziekenhuis het gaat.
    Alleszins: een vrouw zou moeten bevallen op de manier waarop ze zich er het beste bij voelt (in hoeverre dat mogelijk is bij een bevalling, want het blijft wel pijn doen natuurlijk, hoe ge 't draait of keert). Maar ziekenhuisbevalling is niet in se een negatieve ervaring.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. En oh ja, niet onbelangrijk: in het ziekenhuis mocht mijn dochtertje onmiddellijk na de geboorte direct (naakt) op mijn buik, en zo heb ik ze twee uur vastgehad, samen met mijn vriend alledrie onder een warme handdoek. En pas na die twee uur vroegen ze of ze haar snel even mochten wegen etc. Is jammer genoeg ook niet in elk ziekenhuis de gangbare zaak...

      Verwijderen
    2. Anoniem19.1.17

      Mijn ervaring met Gasthuisberg in 2015 was gelijkaardig (op een knip waar ik niet om had gevraagd en die niet werd aangekondigd na). Ook de nazorg vond ik er top.

      Ik ga er in juli opnieuw bevallen, maar overweeg wel om dit keer een geboorteplan op te maken en mijn eigen, zelfstandige vroedvrouw mee te nemen.

      Verwijderen
  41. Anoniem29.11.16

    Geboorteverhaal van mijn 2e kind: Ik ging 10 dagen 'overtijd' dus werd ingeleid. 's Morgens werd mijn water gebroken en er kwamen langzaam weeën op gang. Ik kon de weeën goed opvangen en had rond de middag 5cm opening. Dit ging echter niet snel genoeg naar de mening van de gynaecoloog ("ze zijn u allemaal aan het voorbijsteken in het verloskwartier,we zullen dat eens wat vooruit doen gaan"). Daar belandde ik dan aan de baxter met weeënopwekkers. Hierover werd verder niet gecommuniceerd, niemand vroeg hoe het met me ging, of ik pijn had, af en toe kwam er iemand een blik werpen op de monitor en aan de baxter draaien. Op mijn vraag om een extra kussen in mijn rug antwoordde de vroedvrouw dat dat helaas onmogelijk was, ze hadden er geen. Er was een stagiaire aanwezig om bij mij te blijven. Ik zat te sterven van de pijn maar zij bleef gezellig social talken hoewel ik daar geen zin in had. Mijn man hielp mij de pijn opvangen en vroeg uiteindelijk dan maar zelf of de stagiaire mijn rug wat kon masseren ipv te staan toekijken. Verder was er wel een bad, bal, touw etc.. aanwezig in de kamer. Hierover werd bij mijn beide bevallingen enkel in de rondleiding enthousiast gesproken en op het moment zelf totaal niet. (ok, bij de eerste mocht ik even in het bad zitten nadat ik er zelf om vroeg, al een hele nacht pijnlijke weeën had en niemand naar me omkeek of hulp/advies gaf over hoe daarmee om te gaan). Ik moest op het bed blijven aan de monitor. De baxter werkte blijkbaar op volle toeren en ik kwam in een onmenselijk pijnlijke weeënstorm terecht. Ik vroeg epidurale. Na een uur komt die er eindelijk aan ("wissel van shiften, aja vergeten door te geven"). Tijdens het zetten van de epidurale krijg ik een flinke uitbrander van de anesthesist omdat ik niet stil kan zitten. Even stil zitten tussen twee weeën door lukt niet zo goed omdat de weeën onmiddellijk op elkaar volgen en ik me niet meer kan houden van de pijn. Achteraf gezien bleek ik al persweeën te hebben, onmiddellijk na de epidurale stelt de vroedvrouw vast dat ik volledige opening heb. Ik onderga het persen gedwee en besef niet goed wat er verder nog gebeurt, ik voel me apatisch als mijn dochter op mij wordt gelegd en blijf nog een uur natrillen. Ik begrijp dat een ziekenhuis procedures heeft. Wat ik vooral miste was betrokkenheid en communicatie. Vanaf de persweeën begonnen kon het niet op met de aandacht en empathie (wat ik wel apprecieer, helaas was het toen al te laat voor mij),maar de uren ervoor werd ik aan mijn lot overgelaten. Zo jammer.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Anoniem29.11.16

      ter aanvulling nog een positieve noot: kindje werd onmiddellijk op mij gelegd,daarna een tijdje skinnen bij de papa, en daarna weer bij mij...borstvoeding kwam onmiddellijk goed op gang...we zijn een uur rustig mogen blijven liggen daar met ons drietjes vooraleer we naar de kamer moesten :)

      Verwijderen
  42. Algemene bedenking die ik graag maak bij 'als ik niet in het ziekenhuis geweest was...'. Zonder die claim onrecht aan te doen, wil ik gewoon de mythe uit de wereld helpen dat alle thuisbevallingen ook altijd thuis gebeuren. Thuisbevallingen kennen ook regels, waaronder een tweede vroedvrouw én een ziekenhuis binnen een redelijke afstand (!!). Een andere regel is dat de zwangerschap volledig probleemloos verlopen moet zijn voordat er toestemming is om thuis te bevallen.

    Nogal wat vrouwen moeten in de loop van hun bevalling thuis toch nog naar een ziekenhuis gaan. Veel complicaties zie je immers uren op voorhand aankomen, en elke vroedvrouw met kennis van zaken moet op dat moment ingrijpen en het zekere voor het onzekere nemen. En alvast in de ervaringen die ik gehoord heb, doen ze dat ook wel degelijk.
    Anders gezegd: heel wat vrouwen met complicaties tijdens de bevalling zouden ook nooit thuis hebben MOGEN verderdoen.

    Wat rest, is een relatief kleine groep van zeer plotse complicaties. En een nog kleinere groep waarbij het écht op minuten aankomt en een ambulance geen baat meer mag bieden. Vergeet ook niet dat ook in een ziekenhuis kostbare minuten verloren gaan door de specialist ter zake op te trommelen en de zalen paraat te zetten. Ikzelf beviel thuis op 5 minuten rij-afstand van een ziekenhuis. Een risico dat ik nog altijd heel redelijk vind en vooral immense voordelen met zich meebracht, zowel fysiek als psychologisch.

    En zelfs in een ziekenhuis kan het verkeerd aflopen, zelfs als alle mogelijk specialisten erop stonden te kijken. Ten slotte blijft de menselijke bevalling iets dat maar nét goed loopt, en waar elke kleine verandering fataal kan blijken.

    BeantwoordenVerwijderen
  43. Anoniem30.11.16

    ik werd de eerste keer met een smoes naar een geboortehuis gelokt, nooit doen als het misgaat zitje nog verder van de medische hulp...in mijn geval 35 kilometer!het was daarom ook heel spannend het kindje zat vast in mijn bekken. toen besloten ze aan mijn benen te trekken met onherstelbare schade. En dus levenslang schade arbeids ongeschikt etc en dan ben je slechts 30 en heb je een kind om voor te zorgen! Ga juist naar dat ziekenhuis, als het mis is dan heb je niet met een kind half tussen je benen letterlijk nog in een ambulanse 35 km te gaan!!!!
    Gelukkig heeft mijn kindje niets,maar ze zat op het randje van dood of hersenbeschadiging. Juist door een goede arts hebben we het beiden overleefd!!

    BeantwoordenVerwijderen
  44. Anoniem1.12.16

    Heb 4 bevallingen gehad, 2 thuis en 2 in het ziekenhuis.
    thuis was in Nederland, goede begeleiding, en ziekenhuis dichtbij. Wou in België niet thuis bevallen, toch minder standaard en vaker fout zien gaan door te lang thuis te wachten. In het ziekenhuis was in het UZA: niets dan lof: kon op mijn tempo, zonder knip, zonder epidurale, op mijn zij, maar had ook in bad kunnen gebeuren of op mijn kop als ik wou. Geen overhaasten van bevalling, na geboorte, skin to skin, en onmiddelijk borstvoeding.
    maar waren wel telkens goede zwangerschappen en vlotte bevallingen. ik kan me voorstellen dat wanneer het minder goed gaat er ook onaangename beslissingen moeten genomen worden. Daarom des te belangrijker om goede vertrouwensband te hebben met gynecoloog EN vroedvrouw(en) en een aantal dingen door te spreken van tevoren.
    Waar je uiteindelijk bevalt is van ondergeschikt belang als de desbetreffende begeleiding ( zowel ziekenhuis als thuis) professioneel is, adequaat kan handelen en respectvol omgaat met jou, voldoende uitleg geeft wanneer nodig en positief stimuleert want daar heeft iedere barende vrouw volgens mij nooit genoeg van. Ik vind het heel jammer en frustrerend om zoveel negatieve ervaringen te lezen terwijl het ook helemaal anders kan zowel thuis als in een ziekenhuis. Volgens mij is poliklinisch bevallen het beste combineren van beide, maar dan mag de kraamzorg thuis ook nog een paar tandjes bijsteken en een voorbeeld aan Nederland nemen.

    BeantwoordenVerwijderen
  45. Anoniem1.12.16

    3 keer thuis bevallen. goed opgevolgd, probleemloze zwangerschappen waardoor ik groen licht kreeg voor een thuisbevalling. heel goed bijgestaan door de vroedvrouw, die steeds voor ons klaarstond (letterlijk dag en nacht...). wat een service! bad in, bad uit, rondlopen, zingen, zitten, liggen, leunen, alles toegestaan... ik betwijfel of ik al deze vrijheid in het ziekenhuis zou hebben gehad (maar ik kan uiteraard niet vergelijken ;-)). nochtans vaak vragende blikken en dubieuze opmerkingen (onwetendheid?) gehad omtrent onze keuze (die trouwens steeds kon wijzigen naar een ziekenhuisbevalling indien noodzakelijk, zoals de vroedvrouw heel duidelijk aangaf van bij het begin). 3 bevallingen (nr. 3 sterrenkijkertje) zonder knip, vliezen breken of andere interventies... enkel minischeurtje bij nr. 1 dat probleemloos hersteld was na een paar dagen (ik herinner mij van vriendinnen dat herstel bij knip wel wat meer tijd in beslag nam). nadien ook opvolging van de vroedvrouw, begeleiding bij borstvoeding en in combinatie met kraamhulp heb ik geen last gehad van te weinig info of rust, integendeel... kortom super dankbaar dat ik dit zo heb mogen beleven :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  46. Amen. Zo blij dat je het eens durft te zeggen. Die fucking medicalisering van bevallen, mijn maag draait er van om. En vooral dat iedereen er inderdaad van overtuigd is dat het 'dankzij het ingrijpen toch nog is goedgekomen', maar dat maar weinig mensen durven redeneren 'als ik de natuur zijn gang had laten gang, was ingrijpen misschien niet nodig geweest'. En dan heb ik het over epidurales, baxters..De hele rimram. Tijdens mijn eerste bevalling ook 'slachtoffer' geweest (weeenstorm - manuele trekking placenta - curretage and so on), en tijdens de tweede ook geknipt zonder reden. Maar ok, ik hou er geen trauma aan over. Die #genoeggezwegen, ik ben blij dat die er is. Maar ik zou nog blijer zijn als iedereen de waarheid onder ogen durft te zien. Dat is dus medisch personeel, overheid maar ook moeders. Het zal pijn doen, ja, maar je kan het heus wel aan. En als het niet lukt, dan zijn er oplossingen.

    BeantwoordenVerwijderen
  47. Meer dan 30 jaar geleden thuis bevallen van een 2 de kind, begeleid door huisarts & vroedvrouw. Veel commentaar gekregen maar ik zou het niet anders gewild hebben en iedereen aanraden die er voor open staat. Geen epidurale, geen knip....

    BeantwoordenVerwijderen
  48. Een hele beroepsgroep wordt aangevallen. Mensen die elke dag, op ieder uur klaar staan om mensen te helpen. Ze dragen een enorme verantwoordelijkheid en reageren koelbloedig in crisissituaties. Ik ben ervan overtuigd dat er fouten gemaakt worden. Ik begrijp het verdriet van ouders die zelf zo'n gebeurtenis beleefden. Maar ga dan alsjeblieft verhaal halen bij die dokter of vroedvrouw, al is het maanden of jaren geleden. Praat erover! Maar zet dit niet op facebook of twitter. Daar wordt niemand beter van. Wees dankbaar voor goede gezondheidszorg maar wees ook mondig genoeg om op te komen voor jezelf.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Anoniem4.12.16

      Dank u. Vanwege een mama die ook elke dag klaarstaat om anderen mama (en papa) te helpen worden. Ik kreeg zo stilaan het grote-boze-wolf gevoel.

      Verwijderen
    2. Ik ben 10 maanden geleden bevallen van een prachtige zoon, in het ziekenhuis en met een epidurale. Aan mijn bevalling heb ik alleen maar goede herinneringen. Alles verliep vlot en respectvol, ik zou het niet anders gewild hebben. Ik heb dan ook erg veel bewondering voor deze mensen die dag en nacht klaarstaan om anderen te helpen. Ik kan me voorstellen dat niet elke bevalling vlot verloopt en dat dit voor sommige vrouwen traumatisch is, maar ik vind het echt verschrikkelijk jammer dat een hele groep mensen die hun job met zo veel liefde doen, op deze manier door het slijk worden gehaald.

      Verwijderen