woensdag 13 september 2017

Honger!

Honger! by Mme Zsazsa
Honger! by Mme Zsazsa
Honger! by Mme Zsazsa
Honger! by Mme Zsazsa
Honger! by Mme Zsazsa
Honger! by Mme Zsazsa
Honger! by Mme Zsazsa
Honger! by Mme Zsazsa
Honger! by Mme Zsazsa
Honger! by Mme Zsazsa
Honger! by Mme Zsazsa
Honger! by Mme Zsazsa
Honger! by Mme Zsazsa
Honger! by Mme Zsazsa
Honger! by Mme Zsazsa
Honger! by Mme Zsazsa
Honger! by Mme Zsazsa
Honger! by Mme Zsazsa
Honger! by Mme Zsazsa
Honger! by Mme Zsazsa
Honger! by Mme Zsazsa
Honger! by Mme Zsazsa
Honger! by Mme Zsazsa
Honger! by Mme Zsazsa
Honger! by Mme Zsazsa

Ik zou nu een hele uitleg kunnen doen, maar eigenlijk zou dit al voldoende moeten zijn.
Het enige wat ik nu denk is: Ooh het is toch plezant hé ♥ ♥ ♥
Els heeft dat weer zo goed gedaan.

De praktische kant dan:
Het (milieuvrendelijk gedrukte) boek ligt vanaf midden oktober in de winkel, zowel in Nederland als in België.
Het kost 25 euro en dat is effenaf niet zo heel veel voor 240 pagina's avondeten.

Ik verzend ook boeken, heb je graag een exemplaar met een persoonlijke boodschap dan kan dat, mail mij met uw boodschap en adresgegevens en u krijgt een mailtje terug met de betaalgegevens. Een paar dagen voor het in de winkel ligt heb je het boek al bij je thuis. Verzending inbegrepen kost het je 28,70 euro voor België en 28,95 euro voor Nederland.

Op woensdag 25 oktober trekt er een kleine boekencaravaan door Vlaanderen met Dorien en haar Thuiskomen, Sarah met Het Bosboek en mezelf. Eerst houden we halt bij Starfish & coffee in Antwerpen om dan door te trekken naar Boekarest in Leuven.
Ook op de boekenbeurs kan je ons terugvinden (data volgt nog) en ik ben ook aanwezig op de stand van Nest op Countryside van 1 tot 5 november.

Voila, dat is voorlopig alles.
Spannend seg!
Pfieuw.

maandag 10 juli 2017

Over Het Geheim van Mme Zsazsa en ook iets om te eten

Het lijkt wel alsof alles wat ik kwijt wou verteld is. Over mijn nieuw boek, over mijn geweldig lief en zelfs over dat ik me het afgelopen jaar vaak echt niet goed in mijn vel gevoeld heb.

serendipity

Ik zat er net nog over te mijmeren toen ik bij Prinses op de kikkererwt passeerde, hoe onwaarschijnlijk het toch allemaal kan lopen. Twee jaar geleden leidden de prinses en ik een -op het eerste zicht- compleet tegenovergesteld leven. Ik was het schijnbaar gelukkige moederke met zero zorgen dat kon doen en laten wat ik wou en zij de ongelukkige, zich kapot werkende alleenstaande moeder met een loser-ex.
En dan -twee jaar later- leiden we ineens hetzelfde leven. Beide verliefd op de man van ons leven die we evengoed nooit tegen het lijf hadden kunnen lopen.
En hoe het meteen serieus was. Hij en ik. Geen sprake van wat aanmodderen of wel kijken waar we zouden uitkomen. Maar meteen goed. Wij. Dit schrijft de prinses en ik had hetzelfde kunnen schrijven.
Exact een week nadat we elkaar leerden kennen -de derde keer dat ik hem zag- stelde ik hem al voor aan de kinderen en sinds toen wordt er elke avond uitgekeken naar zijn komst. Aan aanmodderen wordt hier ook niet bepaald gedaan. Wij smijten ons. Wat ge niet probeert, dat weet ge niet. Dat is meer onze stijl. Maar alleen omdat we allemaal voelen dat het zo moet. Hij, ik én de kinderen.
Aahh, ik word er bijna emo van. (Die labieligheid, daar geraakt ge toch zomaar niet vanaf.)

Maar goed. Ineens zit daar dan weer een man aan tafel. En niet zomaar een man, neen, dat zou veel te simpel zijn, aan gewoon wordt hier niet gedaan, wij hebben wat uitdaging nodig. Welke man had ik anders kunnen binnendoen in een bos dan ... een jager!
Hahaha, dat was lachen hoor!
Mme Zsazsa met een jager.
Buikpijn, mannekes.

Natuurlijk had ik mijn bedenkingen. Natuurlijk had ik liever een pingponger of een straatfestivalorganisator ontmoet, het is al eender, zolang het maar geen jager was.
Maar toen gingen we wandelen en toen leerde ik vanalles bij over dassen (dat die vaak in dezelfde burcht wonen als vossen) en over everzwijnen (ruikt ge maggie, dan is er een varken in de buurt) en over reeën (een ree met een staart is blijkbaar een hert) en over kerende vossen en zoelende varkens die wanneer ze opgedroogd zijn aan aan een schuurboom passeren om dan via wissels weer terug te gaan naar hun rustplaatsen. En toen vond hij een afwerpstang (dat is het gewei dat herten jaarlijks afwerpen waarna er weer een nieuw begint te groeien) en 's avonds gingen we nog eens terug en toen zagen we een das en reeën en edelherten en everzwijnen en amai ... ik smolt en hij ... hij schoot geen enkel dier dood. (Dat mocht daar ook niet natuurlijk, maar het is het idee dat telt.) Maar goed, ik ontdekte dus dat jagers niet per se dronken wildemannen zijn die op alles schieten wat maar beweegt, maar dat ze zeer weloverwogen beslissingen nemen en meer niet dan wel schieten en dat het ook best wel fijne en aangename mensen kunnen zijn (haha).

En hij? Hij zei na een week groenten eten: "Amai. Ik wist niet dat vegetarisch eten zo lekker kon zijn."
En na twee maand zegt hij dat nog altijd, want het is niet omdat er nu ineens een jager aan onze tafel zit dat ik ineens vlees ga klaarmaken.

Ik zal anders nog eens iets delen wat ik wel klaarmaak. Briam. Een klassieke Griekse ovenschotel, ik had er tot een jaar geleden nog nooit van gehoord. Maar toen plantte ik aubergines in de serre en kwam er halverwege augustus in om. Tegelijk met de tomaten en courgettes. Dit recept is bijgevolg al uitvoerig getest. Voor erbij maak ik wat volkoren rijst en een fris slaatje met wat feta.
De dag nadien is het eigenlijk nog lekkerder, maak dus meteen voldoende voor twee keer!

plat plat


Voor 4-6 personen
- 2 aubergines
- 2 kleine courgettes
- 5 grote tomaten
- 1 ui, gesnipperd
- 3 teentjes knoflook
- 750 gram aardappels
- 0,75 liter (oven) passata
- 2 el verse oregano, fijngehakt
- 2 el verse peterselie+ extra om af te werken
- 1 tl tijm
- 1 tl rozemarijn
- 100 gr feta (indien gewenst)
- olijfolie, zout en peper

1. Snipper de ui en zet een pan op het vuur die groot genoeg is om straks ook de aubergine in te bakken. Giet wat olie in de pan en fruit op een zacht vuurtje de ui met de knoflook, oregano, tijm en rozemarijn.
2. Snij de aubergine in de lengte doormidden en dan in plakken van een cm. Strooi een tl zout over de plakjes, hussel ze door elkaar en laat ze even gerust zodat het zout wat water uit het vruchtvlees kan trekken. Je kan ze dan straks sneller krokant bakken.
3. Verwarm de oven voor op 220°. Zet een ovenschaal klaar van ongeveer 20 op 30 cm.
4. Van zodra de ui zacht is en begint te bruinen kap je alles in de ovenschaal (of in een potje als je een laagjesbriam maakt). Doe terug wat olie in de pan, wrijf de aubergines droog met een zuivere keukenhanddoek en bak de plakjes bruin, leg de gare plakjes even op wat keukenpapier zodat het vet kan weglekken en doe zo voort tot alle plakjes gebakken zijn.
5. Schil, was en snij terwijl de aardappels in plakken van een halve cm, leg de plakken in de ovenschaal. De courgette mag in plakken van een kleine cm en de tomaten ook.
6. Meng alle groenten voorzichtig door elkaar met voldoende zout en peper en de passata. Druppel er nog wat olijfolie over en zet een half uur in de oven. Verminder dan de temperatuur naar 200° zodat de bovenkant niet te donker kleurt.
Je kan de groenten halverwege ook door elkaar scheppen.
7. Laat de groenten wat afkoelen voor je uitschept en strooi er wat verkruimelde feta en gesnipperde peterselie over.

Lekker voor erbij:
- Een tomatensalade met basilicum, olie, zout en peper.
- Een slaatje van komkommer, munt, Romeinse of ijsbergsla en veel feta met een dressing van 3 el olie en 1 el witte wijn azijn of citroen.
- Brood, couscous of (volkoren) rijst.

dinsdag 20 juni 2017

Over honden, ideale lieven en compromissen

Drie maand geleden stuurde ik tussen de soep en de patatten een sms naar mijn moeder."Vind jij mijn lief goed genoeg voor mij? (Ik heb een crisis)"
Ze antwoordde: "Ik vind uw lief heel goed voor u!"
Wat later aangevuld met "En nog iets, neem dat van mij aan. De ideale man, dat is iets voor in een romantische film en dat bestaat niet in het echte leven. Juist gelijk de ideale vrouw ook niet bestaat. Voila, ik heb gesproken."

Nu wil het toeval dat ik mijzelf wel als een soort van ideale vrouw zie. Zeker niet voor het overgrote deel van de bevolking, maar ik wil wel graag de ideale vrouw zijn voor de man aan mijn zijde. (Zonder dat ik daar extra moeite voor moet doen.)
Dus ... ik vind dan eigenlijk dat ik ook recht heb op mijn ideale man.
Niks mis met compromissen, maar niet meteen vanaf het begin van een relatie, been there, done that en geraakt er maar eens vanaf.

Ik maakte voor de gelegenheid in mijn hoofd een lijstje, wie is mijn ideale man?
- Mijn ideale man is bovenal grappig.
- Mijn ideale man ziet graag dieren.
- Mijn ideale man moet gepassioneerd zijn in hetgene hij doet.
- Mijn ideale man moet graag vertellen, maar zichzelf niet per se graag bezig horen.
- Mijn ideale man moet mij iets kunnen bijbrengen, en dan liever over de natuur dan over economie ofzo.
(Tot hier wees alles in de richting van Hans van Dyck, maar daarvan vond ik niet meteen terug of die nog vrijgezel was.)

Uit respect voor de mijn ideale man moet ik nu wel stoppen met opsommen denk ik.
Maar voor de rest moet mijn ideale man dus een beetje gelijk ik zijn, gemakkelijk in den omgang, joviaal en bovenal niet verwaand.

Een lief had ik dan ondertussen wel niet meer, maar ik had toch al een lijst waaraan De Ware moest voldoen.
Er zijn al mensen een pak minder voorbereid aan een relatie begonnen, niewaar?

Nelson

Flash forward naar het moment dat ik dan toch De ware tegenkwam en het geeneens meteen doorhad.
Het ging ongeveer gelijk dit.

Maandag 1 mei ben ik kinderloos tot een uur of 7. Ik besluit rond de middag om nog eens te gaan wandelen in een natuurgebied hier in de buurt. Mooie bossen, prettige weggetjes. Ik liep er vorige keer wel verloren, maar hey, beetje spanning is altijd goed.
Ik weet dat ik mij waarschijnlijk weer te pletter ga ergeren maar ik neem Nelson toch maar mee (iemand moet dienen hond dringend eens wat manieren leren).
Met mijn botten aan wandel ik aan een gezapig tempo door de Hamse Bossen, er is niet veel volk dus ik riskeer het om Nelson los te laten, komt allemaal goed. (Hoewel het inderdaad niet mag. Ik zal het niet meer doen.)
Zoals dat gaat komt hoogmoed voor de val en de volgende keer dat hij volledig uit het zicht is blijft hij weg. Meestal komt het allemaal wel goed dus ik mopper mij een weg door de bossen met er af en toe een NèèèèLSON tussen geschetterd.

Maar dan ... dan sla ik een hoek om en zie ik hem zitten, vastgemaakt aan iemands anders hond en naar mij kijkend alsof er toch helemaal geen probleem is. Ik heb nog zo'n 100 meter om na te denken over een plan, hoe moet ik dit goedpraten? Is het zo iemand die er niet tegen kan dat Andere Mensen hun honden laten loslopen? Zo'n Verantwoord iemand? Gaat hij mij een preek geven? Ik begin al maar met mijn beminnelijkste lach boven te halen en dan .... dan zie ik dat zijn hond van hetzelfde (onbekende) ras is gelijk mijn vaders hond, maar echt gelijk in twee druppels water. Dus ik negeer compleet het feit dat mijn hond vasthangt aan zijn hond en begin een monoloog over hondenrassen en dat het toch wel heel straf is dat mijn vader ook zo'n hond heeft en dat ze dan nog zo op elkaar trekken en dat we dan ook nog eens beide een jachthond hebben en dat zijn hond precies wel luistert, maar ja, van een Epagneul zeggen ze ook wel dat die speelser zijn dan andere rassen, maar het is toch wel nen braven hé en al een chanse seg dat de Nelson gecastreerd is en al. Ik heb ondertussen wel in de mot dat ik geen preek ga krijgen en voor ik het goed en wel besef ben ik mee in zijn richting aan het wandelen. Het is te zeggen, wij wandelen, ik praat en hij luistert.
En op den duur had ik alles verteld, van mijn kloterige scheiding over yogalessen en mediteren tot hoe mijn drie bevallingen verlopen zijn. (Compleet met ontsluitingcijfers en al.) En toen waren we twee uur verder en weer bij de start van de wandeling en ik had zo'n dorst dat ik ook maar meteen vroeg of hij niet mee iets ging drinken. Meteen flitste de volgende gedachte door mijn hoofd: Shit man, nu is die nog niet van mij vanaf en nu gaat hij geen neen durven zeggen en zich keigeambeteerd voelen. En subiet heb ik niks meer om te vertellen.

hoog Hij zei dus ja en niet veel later hebben we telefoonnummers uitgewisseld en nog niet veel later zaten er twee honden in zijn koffer en reden we richting Ardennen.
En toen begon hij te praten en bleek hij keigrappig, joviaal, megagepasioneerd, bangelijk goed te kunnen vertellen en écht zo veel te weten over vanalles en nog wat (dieren! bomen! sporen!).
Heb ik gewoon mijn eigen Hans van Dyck binnen gedaan in de Hamse Bossen, seg!
Amai ... (ik zou nu graag van die emoticons met hartjes gebruiken maar dat is tegen mijn blogprincipes.)
Zwijmel en al.






Om dus maar effe te zeggen dat niemand zich zomaar moet neerleggen bij de eerste de beste en dat compromissen moeten bestaan, maar enkel als een joker en vooral dat er ergens een Ware op u staat te wachten. (Maar ik zou hem nu wel ergens anders gaan zoeken dan in de Hamse bossen, daar lijkt het mij nu eerder leeggeroofd.)

zondag 18 juni 2017

Pekes en erwtjes anno 2017

couscous
In de begindagen van Honger! toen het boek alleen nog maar in mijn hoofd zat was ik van plan om ook de foto's zelf te doen, klonk keiromantisch. Mme Zsazsa maakt een kookboek waarbij ze alles zelf doet, van de groenten kweken, over de recepten bedenken tot de foto's trekken. En toen zei Els dat ze met zo'n foto's echt geen boek ging maken. Verwaande vormgeefsters, wie zijn ze en waar zijn ze mee bezig? Maar ik kon ze eigenlijk alleen maar gelijk geven, ge ziet het zelf ook.
(Ik heb er geen minderwaardigheidscomplex over ofzo, dus ge moet mij niet oppeppen.)
Maar dat wou ik eigenlijk niet vertellen, ik geef het juist efkes mee voor iemand zou denken dat ik ook echt alles kan ofzo.
Niet waar dus, ik kan geen schoon foto's trekken, al veel geprobeerd en zelden een succes.

Ik kan trouwens nog veel andere dingen niet, maar daar gaat het nu niet over.
Maar wat wou ik eigenlijk wel zeggen?

Ik wou iets zeggen over mijn eten van vanavond, want wat vanavond gebeurde was eigenlijk zowat de samenvatting van heel afgelopen jaar.
Ge moet weten, ik ben dit weekend een beetje zielig, want terwijl jullie allemaal aan vijvers en zeeën lagen te zonnen zat (zit) ik binnen achter mijn computer. In mijn onderbroek. (Want als ik lang binnen zit achter mijn computer dan word ik altijd wat vetter en dan spant mijn broek. Doch dit terzijde.).

Mijn lief zit net als jullie allemaal ergens aan een vijver met een bende vrienden en voorzekers veel drank en moppen en vlees en andere dingen (wat doen mannen eigenlijk nog?). En mijn kinderen zitten bij hun vader. Hopelijk ook ergens aan een vijver.

Dus, samenvatting, iedereen is leuke dingen aan het doen en ik zit hier moederziel alleen. Zielig dus.
Gisteren was ik ook al alleen en was iedereen ook leuke dingen aan het doen. Maar gelukkig heb ik leuke vrienden die mij uitnodigden om frieten te komen eten (waardoor ik dan eigenlijk nog vetter werd) en werd het toch nog een leuke dag.
Voelt ge de emotionele balans?
Op die balans zit ik dus al een jaar.
Dat zal allemaal wel normaal zijn zeker.

Goed! Om een lang verhaal kort te maken ... vanavond belde mijn vader om te vragen of ik mee iets ging eten waar ik neen op zei want ik had geen honger om dan een half uur later te scheuren van de honger. Uiteraard.
Omdat niemand mag weten dat ik emotioneel nogal op een balans zit vertikte ik het om terug te bellen en begon te zuchten en steunen dat er niks in huis was om te eten. Ge moet weten ... de moestuin, dat is een windernis, ik kan blijkbaar niet én een huishouden runnen én een boek schrijven én keiveel kussen met mijn lief én elke dag eten maken én een moestuin onderhouden. En ik kan ook al geen foto's trekken.

Maar toen ... herinnerde ik mij dat ik vanmiddag bij het passeren van een proper stukske moestuin bij de suikererwten al schoon exemplaren had gezien, ow ja, anders couscous met iets pestoachtig, die dikke zoete suikererwten en bruin gebakken uien! Tijdens het bereidingsproces in mijn hoofd kwamen er nog wortels en fetakaas bij en toen ik die laatste uit de diepvries ging halen kwam ik nog een doos spinazie tegen die daar precies al een eeuwigheid lag.
En toen was ik weer gelukkig.
Zo snel gaat dat.

En weet ge wat, ik vond bij het terugzetten van de spinazie nog een doos crème en in de kast lag nog wat pure chocolade en in de frigo een aangebroken potteke room (dat maakt samen bangelijke warme chocoladesaus).
Ik zat nu toch al in mijn onderbroek.

couscous
Couscous met pekes en erwtjes en gebakken uien
Voor twee, maar ik was aleen.
- een flinke handvol peultjes, erwten of suikererwten.
- 2 wortelen, geschild en in staafjes
- 1 dikke ui, in maantjes
- 2 teentjes look
- wat takjes tijm en rozemarijn
- verse kruiden, gesnipperd, bv peterselie, dille, dragon, munt, basilicum, ...
- wat amandelen
- een kwart stuk feta
- een halve citroen
- een kopje couscous
- olie, zout en peper

- Bak de uien in een pan met wat olie terwijl je de andere groenten snijdt.
- Wanneer de uien beginnen bruinen (geef ze wat tijd) mogen de wortels en takjes tijm en rozemarijn erbij en wat later de peultjes of erwten en een gesnipperd teentje knoflook. Kruid alles met peper, zout en wat chilivlokken.
- Maak een pesto van de kruiden, het andere teentje look, wat noten, zout, het citroensap en de zeste en het stuk feta. Meng alles met olijfolie tot een smaakvol prutje.
- Wanneer de groenten genoeg gegaard hebben (ik heb ze graag beetgaar) strooi er dan de couscous over en meng goed. Zet alles net onder water en roer na een paar minuten. Proef om te controleren of de couscous voldoende zacht is en voeg anders nog wat water toe.
- Haal de pan van het vuur, vis de takjes tijm en rozemarijn er uit en meng alles met de pesto (of geef het er apart bij), schenk uzelf iets lekkers in en zeg: het is allemaal ommes zo erg nog niet.

donderdag 15 juni 2017

Van miserie komen geregeld schone dingen ... Honger!

Vorig jaar was er het plan om nog eens een moestuinboek te maken, zo iets helemaal anders dan de kloefer die Dorien en ik al gemaakt hadden. Maar in plaats daarvan gingen Mr. Zsazsa en ik uit elkaar en schoot er niet veel tijd over om te schrijven én tuinieren. Omdat boeken zonder foto's ook niet alles zijn werd dat plan maar opzij geschoven.

Moest ik er zelf geen zijn, ik zou nu schrijven: "Mijn eeuwig respect voor alleenstaande (en thuiswerkende) ouders!
"Want -man o man- dat is mich toch niet simpel zunne.
In feite schoot er gewoon geen tijd over buiten kinderen op school krijgen, 's middags en 's avonds laat een beetje werken wanneer Toni sliep en 's avonds eten maken met een peuter die bij op het aanrecht zat.
Ik wil het afgelopen jaar inderdaad niet te idyllisch laten klinken, want dat was het verre van.

Maar ... zoals dat hoort te gaan ... miserie leidt soms ook tot schone dingen en omdat er feitelijk geen problemen maar enkel mogelijkheden zijn werd een van de enige dingen die ik gedaan kreeg mijn nieuwe missie.
Kindvriendelijk koken met weinig geld en met zoveel mogelijk groenten uit de tuin.
Trouwens, een vol jaar enkel koken voor - en eten met - kinderen vind ik overigens ook echt niet aan te raden . Al een chanse dat ik geregeld invitaties kreeg om bij vrienden te komen eten, ik was anders echt stiepelzot geworden. Mannekelief!
(Amai, het moet er precies in een keer allemaal uit.)
(Bon.)

Ik werd redelijk bezeten door mijn missie, ik testte elke dag nieuwe gerechten, verzon zelf recepten met alles uit de moestuin én het schoonste van al, ik heb geweldig lekker (en ontzettend goedkoop) gegeten.

Honger!
Goed!
Mogelijkheden zei ik dus!
Mijn uitgeefster en ik mailen geregeld over en weer en voor het goed en wel uitgesproken was was er het plan om een boek te maken. Een boek voor mensen met kinderen, een boek voor mensen met een moestuin, een boek voor mensen met een groentepakket, een boek voor mensen die wat meer vegetarisch zouden willen eten, een boek voor mensen die wat inspiratie willen opdoen om te koken met seizoensgroenten, een boek voor mensen die graag simpele maar bovenal lekkere gerechten maken, maar vooral een een boek dat ik vooral zelf nodig had én heel graag had willen hebben.
Want er zijn uiteraard al ontzettend veel boeken over koken met (seizoens)groenten of over koken voor kinderen of over koken met weinig geld of over vegetarisch koken, maar waar ik mij altijd wat aan stoor is dat die boeken gevuld worden met recepten waar ik niets aan heb: soep, voorgerechten, lunchgerechten (serieus, lunchen jullie???), nagerechten, gebak, drankjes, ... Echt, ik moet dat niet hebben in een kookboek, ik wil gewoon een boek VOL met hoofdgerechten, voor al de rest heb ik geen tijd (wat is er trouwens mis met een boterham?)

Dus, wat niet is kan nog komen en daarom besloot ik om er eentje te maken.

Honger!
Honger!
(De titel was niet van de eerste keer boenk erop gelijk bij Allemaal rokjes.)

Honger!
Een boek met alleen maar hoofdgerechten, zo'n 100, eerlijk verdeeld over de volgende categorieën: Pasta & noedels, Granen & rijst, Groentegerechten en Peulgerechten. Die worden onderverdeeld in lente, zomer, herfst, winter en uit de voorraadkast.
En geregeld worden er recepten aangevuld met suggesties om het in een ander seizoen of met andere groenten te maken waardoor het multi-inzetbaar is en je er een heel jaar lang uit kan koken.

Honger!
We zitten ondertussen in de afwerkfase, ik ben alle recepten deftig aan het uitschrijven en Els (uiteraard Els, wie anders!) trekt foto's en bereidt zich voor op de vormgeving.
Eind september, begin oktober zou het in de winkel moeten liggen.
En man, wat zijn we aan het zweten om er een tof boek van te maken!

Honger!
Over de cover is er nog wat twijfel. Daarvoor zullen Els en ik nog eens beroep moeten doen op jullie!
Volgende week ofzo!

Jeuj.
Een kookboek seg.

maandag 12 juni 2017

Mme Zsazsa op date, aflevering 2: De Tien Tindergeboden!

Mme Zsazsa op Tinder Mme Zsazsa op Tinder

Ik heb hier nog iets uit te leggen me dunkt!
Hoe liep dat in godsnaam af met die eerste Tinderdate?
Wel... dat was zo'n succes dat ik er daarna nog een paar aandeed.
Ik doorliep alle Tindergevoelens, ik werd verliefd, ontzettend verliefd, ik had trouwplannen en dacht na over verhuizen en babynamen.
En dat was dan alleen nog maar bij die eerste Tinderdate.
Voor ik hem gezien had.
Ja zo werkt dat bij mij.

Maar ik heb mij dus ontzettend geamuseerd in de korte periode dat ik op Tinder zat, ik heb heel leuke dates gehad waar misschien potentieel wel iets uit had kunnen komen, maar dan toch weer net niet helemaal.
Maar dat had niks met Tinder te maken, op café is het ook niet elke keer prijs, niewaar?
Om maar te zeggen: Ja, ik ben fan!
Ik heb nog altijd spijt van alle avonden die ik alleen heb doorgebracht nadat mijn ex weer een gemene streek had uitgehaald. Me afvragend of het ooit weer allemaal leuk zou worden.
Ja, dat wordt het (ooit) en Tinder kan ook u daarbij helpen!

En daarom presenteer ik u vandaag...
De 10 Tindergeboden volgens Mme Zsazsa!
(Gelieve aan te vullen in de comments)

1. Tinder is geen officieel CV
Maar wel de kans op een leuke date.
Dus steek een beetje tijd in uw profiel... Wees leuk.
Zoek toffe recente foto's ZONDER UW KINDEREN en liefst ook ZONDER VRIENDEN en ZONDER DURE AUTO en denk een beetje na over een tekstje.
Wees positief, noem niet alles op wat u slechtgezind maakt maar vertel waar je blij van wordt.
En maak geen schrijffouten.

2. Zijt wie ge zijt.
Het is geen avans om u anders voor te doen dan je in het echte leven bent, als uw gat niet in maat 36 past dan is dat zo, daar gaat ge op die week tussen uw match en eerste date toch niks aan kunnen veranderen. Neem ook niet plaats voor de buurman zijn Mercedes voor je foto, je Peugeot zal in die week ook niet meer veranderen.
Ik liet met mijn profiel ook meteen doorschemeren dat ik eerder onnozel dan deftig ben. Ik wil ook helemaal geen doodserieuze mannen aantrekken.

3. Ge zit op Tinder om een lief te vinden (of om te poepen, dan telt dit ook)
Dus wacht geen drie dagen om uw match aan te spreken, de klassieker 'What if I fall? - Oh but my darling, what if you fly?' gaat hier volledig op. Speel niet hard to get, ge zit op Tinder in godsnaam.

4. Mensen zijn niet hoe jij denkt dat ze zijn.
En dat is niet per se hun schuld.
Ik moest elke keer serieus wennen aan hoe iemand echt was en hoe ze in mijn verbeelding waren geworden.
En die vergissing was niet altijd na één ontmoeting al rechtgetrokken.
Sommige mensen zijn gewoon leuker online dan in het echt.
En sommige mensen zullen nooit leuk worden.
Maar ....

5. Niet iedereen is even vlot online.
Dus neem eens een risico.
Het is niet omdat iemand een dt-fout maakt dat het een idioot is en het is niet omdat iemand niet volgens de internetnorm reageert dat het een freak is. Niet iedereen heeft zoveel internet/chatervaring gelijk wijle.
(En veel mannen zijn sowieso al wat onhandiger met het geschreven woord.)

6. Wacht met vriendjes worden op Facebook tot nadat je elkaar hebt ontmoet.
Nummer 4 indachtig (en ook niet iedereen kent nummer 2).
Want dan zit ge daar met al die extra vrienden die je liefst zou bannen uit je geheugen.
Plus, mijn ex stuurt de meeste mannen met wie ik op Facebook bevriend word meteen een privébericht vol gescheld en bedreigingen, dus hou het misschien effe voor u dat er potentiële huwelijkskandidaten in de running zijn.

7. Hoogstwaarschijnlijk ga je niet trouwen.
Dus begin niet elk gesprek met een verhoor.
De leukste gesprekken (en dates) had ik met mannen die niet meteen wilden weten wat ik deed voor werk, hoeveel kinderen in had en wanneer die kinderen bij hun vader waren.

8. Spreek snel af
Verspil geen tijd. Nummer 4 en 5 indachtig.
8b. Spreek ergens af waar je er snel vandoor kan gaan.
Nummer 4 en 5 indachtig.
8c. Doe eens iets anders dan afspreken op café.
Ga bv naar een museum, daar zijn onaangename stiltes veel minder onaangenaam (en er zit geen volk op te gapen).

9. Bel
I know, effe doorbijten, maar als het dan al klikt, dan kan je het misschien toch riskeren om op restaurant te gaan!
(En het behoedt je ook voor accentafknappers.)

10. Zoek een vriend om samen te Tinderen
Hier gaat de volgende klassieker op A good friend knows all your stories. A best friend helped you write them.
(Oké oké, ik heb die net gevonden op Pinterest, geen idee of het een klassieker is, maar samen Tinderen is écht nog leuker.)


plat Bon, dat kan nu allemaal wel waar zijn, maar wat stond er vorig weekend in de krant?

Wat de toekomst haar nog moet brengen, vragen we nieuwsgierig. Er valt een lange stilte. “Doe maar een leuke en gezellige man. En een knappe, als het kan.” Een week na het interview stuurt Leysen nog een mailtje na. Dat ze de man van haar leven heeft gevonden. “Tijdens een wandeling in het bos”, klinkt het opgewonden. “Zo zie je maar: bij deze is in één keer aan al mijn wensen voldaan.”

Maar hoe dat verliep vertel ik wel eens op een andere keer.

zaterdag 22 april 2017

Nest Moestuin

Nest MoestuinspecialNest Moestuinspecial Nest Moestuinspecial
Nest Moestuinspecial Nest MoestuinspecialNest Moestuinspecial
Nest MoestuinspecialNest MoestuinspecialNest Moestuinspecial
Klik op de foto's voor een grotere versie op Flickr.

- De truc met de stolp
In Schepdaal creëerde Marc een siertuin vol verrassende hoekjes, met daarin een moestuin, twee serres en een boomgaard.
- Niet groot, wel slim
Twee terassen op vier hoog en dertig bloembakken vormen samen de dakmoestuin van Patsy en Els in het hart van Antwerpen.
- Strak gepland/geplant
Fabian, een professionele tuinontwerper met een uitgesproken visie, was ooit informaticus. Dat superrationele zit nog altijd in zijn werk: elke vierkante meter is doordacht.
- Samen rond een serre
Een boerderij als ontmoetingsplek, in een Brusselse buurt met veel samenlevingsproblemen.
- Gekweekt op gevoel
Christine en Baptiste pakken de tuin intuïtief aan, zonder groot plan of ontwerp: "We bekijken gewoon wat er werkt."
- Oogst voor allen
In de stadsboerderij van Turnhout wordt gewerkt met groot respect voor de natuur. Maar het is ook een plek waar mensen nieuwe kansen krijgen.
- Wilde proeftuin in de Kempen
Christine kookt al jaren met wat de tuin en de omgeving haar bieden. Net dat maakt haar keuken grenzeloos avontuurlijk.
- Sterren van eigen kweek
Een wonderland met duizend variëteiten: de moestuin van het tweesterrenrestaurant L'air du temps is een kweekgrond voor nieuwe en onverwachte smaken.
- Iedereen gelijk voor de wet
In het volkstuincomplex van Geel zijn de tuiniers van alle leeftijden en beroepen.
- Biodivers spektakel
Bij het oude gemeentehuis van Outgaarden legden Riet en Bjorn een tuin aan volgens de principes van de permacultuur.
- Voor vele mondjes
Hilde tuiniert om elke dag zeven monden te voeden. Niet teveel gekke smaken, wel veel oogstplezier.



Nest Moestuinspecial Hij ligt al even in de winkel, tijd voor wat reclam!
Els, Dorien en ik bezochten 11 geweldig inspirerende moestuinen, we maakten tekeningen, bedachten recepten en Nest goot alles in een prachtig boekje.

Nu voor slechts 7,95 in de dagbladhandel!